Veertien dagen geleden ben ik in een rollercoaster van emoties terecht gekomen. Ik die altijd van hier naar daar gaat met een agenda die volstaat … heb nu opeens tijd en een lege agenda.

Omdat ik tot de risico groep behoor, moet ik zeker opletten en thuis blijven.

Soms denk ik, we zitten precies in een film maar die wil maar niet eindigen.

Denken we maar eens aan iedereen die nog aan het werk is, niet alleen de zorgverleners, maar ook de personen die werkzaam zijn in de logistiek en andere sectoren. De zorgverleners zijn onze helden want zij zorgen er voor dat wij kunnen verder leven maar ook andere werkende mensen verdienen veel respect. Door hen blijft onze economie draaien. Heel wat mensen werken soms tegen de klok en komen thuis en dan is er ook nog hun gezin wat hen nodig heeft.

En dan de thuiswerkers. Hier zitten we dan. In ons kot … ik weet niet hoe jij denkt maar ik vrees dat het nog even gaat duren … mei? Juni? … Wie zal het zeggen?

Wij hadden vakanties gepland? Ik denk niet dat ze nog zullen doorgaan. Maar is dat erg? Gaan we het missen? Ik denk het niet, voor mij primeert: “gezond blijven!”

En ik twijfel er niet aan dat alles wat nu gebeurt, invloed heeft op ons geluksgevoel.

Als men kijkt naar de basisvoorwaarden voor een gelukkig bestaan, dan komt vaak een veilige financiële situatie als eerste naar voor:

Los van de financiële gevolgen is er ook de onzekerheid over het verloop van de ziekte en de crisis.

Bij de minste kuch of niesbui bekruipt bij velen de angst: “oei ik ga het virus zelf te pakken te hebben.” Onzekerheid kan mensen ongelukkig maken.

En dan zijn er natuurlijk onze contacten met familie, vrienden, collega's ... Hoe gaan we om met elkaar en met onszelf in deze tijden?

We zien veel initiatieven van solidariteit, vb. mondmaskers maken … mijn mama van 85 jaar heeft mee mondmaskers gemaakt. Oh wat ben ik fier op haar. Mama en papa die hier samen aan werken voor mensen die het veel moeilijker hebben als hen. Mijn mama zei: “Dan kan ik toch ook nog iets betekenen …”.

Ook kaartjes schrijven naar rusthuizen, verzorgingsinstellingen, eenzame mensen is een mooi initiatief. Ik werk er zelf met veel plezier aan mee en stuur elke dag een 5-tal kaartjes naar mensen waarvan ik denk dat dit hen deugd zal doen.

Maar er kunnen ook negatieve gevolgen van deze situatie voorkomen. Sommigen leven meer dan ooit in eenzaamheid en anderen leven meer dan ooit op mekaars lip. En dat leidt tot extra spanningen en negatieve emoties, soms ook tot verbaal en ander geweld.

Hier kunnen we zelf iets aan doen door eerst en vooral onze geest tot rust te laten komen. Gun mekaar en jezelf eens een rustpauze. Dat kan door die smartphone aan de kant te leggen ook al is dit misschien jouw enig middel van verbondenheid met de buitenwereld. Een smartphone kan ook stress geven, alle berichtjes die binnen komen waarvan je denkt dat je onmiddellijk moet op reageren of al het slechte nieuws dat je hoort vanuit Limburg, België maar ook vanuit het buitenland, Italië, Spanje of Amerika,…

Daarom is het misschien goed om je enkele minuten per dag te concentreren op je ademhaling, naar rustige muziek te luisteren, of echt eens meditatie uit te proberen. Als je een meditatie wilt volgen kan ik The Yoga Spot (Belinda Ramos, mijn yogodocent en vriendin) aanraden. Je kan het gratis beluisteren via Spotify.

Nu is het misschien ook de ideale tijd om aan aan zelfreflectie te doen. Uitspraken zoals "de wereld is om zeep" of "dit komt nooit goed" zijn niet goed voor je mentaal welzijn. Durf eens te kijken naar wat wel nog allemaal goed is. De zon schijnt, we mogen nog buiten komen en bewegen, eindelijk is er terug tijd om te ‘niksen’, ….

We kunnen zelf veel doen door eerst en vooral onze geest tot rust te laten komen. Steek je energie beter in het geven van warmte en vriendschap aan elkaar, ook al is het via digitale weg of via telefoon. Foto’s bekijken van leuke momenten, verhalen vertellen, je gevoelens delen creëert en stimuleert verbondenheid. Blijven bewegen, ieder naar eigen kunnen, dit is ook goed voor lichaam en geest.

Maar iedereen die noodgedwongen thuis zit, kan de tijd gebruiken om zich nuttig te maken voor anderen (wat vaker iemand die alleen is via de e-wegen contacteren, een boodschap doen voor een ander, een actie op touw zetten) en om zichzelf te ontplooien (volg een online cursus). Binnen de beperkingen zijn de mogelijkheden oneindig!

Ook ik heb de afgelopen 2 weken moeten zoeken naar de juiste structuur om mijn dag in te vullen. Vroeger ging de wekker om 6u15, nu een uurtje later. Daarna rustig wakker worden, douchen, ontbijten, krant lezen maar om 9u zorg ik ervoor dat ik aangekleed ben (ook met make-up), klaar om aan mijn werkdag te beginnen.

Ook al zie ik niemand meer in mijn praktijk, ik probeer telefonisch of via mail of digitaal contact te houden met mijn klanten. Nieuwe blogs te schrijven, podcast uit te proberen, nieuwe workshops maken, vakliteratuur lezen, …

’s Middags kook ik nu elke dag vers en niet meer op zondag en woensdag voor 3 dagen. Ik zorg ervoor dat we nog gezonder eten met veel groeten en als tussendoortje in de voormiddag een stukje fruit.

En nu dat de lente er aan komt en de zon al warmte geeft op onze snoet, doe ik in de namiddag een wandeling (samen met mijn man) of ga ik op ons terras zitten en strijk ik elke dag een beetje,...  In de late namiddag dan onderneem ik weer actie, dan kruip ik terug achter mijn werkcomputer.

Vanaf 18u30 gaat de werkcomputer dicht en zorgen we voor ontspanning, eerst rustig samen eten en daarna een spelletjes spelen, TV-kijken, lezen in een tijdschrift, yoga doen, meditatie luisteren …

In het weekend, dan zorg ik er voor dat we een hele andere dagindeling hebben en dat er een weekendgevoel is. Dan zet ik bijvoorbeeld mijn werkcomputer niet aan en lees ik alleen maar ontspannende boeken.

Als ik eens achterom kijk naar de afgelopen weken, merk ik, dat ik rustiger ben maar mezelf toch nog de nodige druk opleg om elke dag iets nuttig te doen. Ik zorg ervoor dat ik elke dag 4 à 5 uren werk, gecombineerd met de nodige rustpauzes. En ik heb het gevoel dat alles vlotter gaat.

De periode waar we nu in zitten is geen volledige #lockdown van het land. Het is eerder voor sommige mensen (die het kunnen) op een pauzeknop drukken en durven vooruit te kijken. Te kijken en zoeken naar wat we kunnen doen voor anderen en maar in de eerste plaats ook voor ons zelf. Op zoek gaan naar de essentie van geluk.

En wie weet naar een nieuwe en betere samenleving. Maar denk er aan: blijf in uw kot en geniet van de kleine dingen (zon, samenzijn met je gezin, misschien tijd,…).

Ben je nog op zoek naar extra tips hoe je moet omgaan met stress en angst tijdens de coronacrisis? Dan verwijs ik graag naar mijn gratis podcast bij spotify. Veel luisterplezier.

 

Reacties en suggesties zijn altijd welkom via info@tiriconsulting.be. Per telefoon en digitaal blijf ik beschikbaar voor iedereen wie het nodig heeft.